8.. Taboe

Ondanks dat het veel gebeurd en dat we het veel in het nieuws horen en zien de laatste tijd, heerst er zeker nog een taboe op zelfdoding en zelfmoordneigingen.. Mensen hebben het er liever niet over, dus doen we maar alsof het niet bestaat.

Slechte zaak!! Want ik ben echt van mening dat als het wel bespreekbaar zou zijn; het zeker mensenlevens zou kunnen redden. Ik snap dat mensen het een lastig onderwerp vinden, maar ik denk dat je kop in het zand steken ronduit slecht is.

De reden dat ik dit blogje wilde schrijven, is omdat ik weet hoe het is om dood te willen. Ik heb hele donkere periodes gehad en mijn enige oplossing was toendertijd zelfmoord.. Ik zag geen verbetering in de toekomst en doordat ik alles voor mezelf hield, kropte ik alles op en werd het steeds heftiger en verleidelijker..

Ik heb lang gezocht en nagedacht over de meest pijnloze manier om eruit te stappen, maar het is er nooit van gekomen.. Gelukkig maar!! Ik heb ook tijdens therapie sessies over mijn doodswens gepraat en dat heeft me goed gedaan. Uiteindelijk kwam ik tot de conclusie dat ik niet dood wilde, maar een oplossing zocht voor mijn problemen. En wilde zorgen dat ik geen pijn meer had.

Uiteindelijk heb ik geleerd hoe ik om moest gaan met mijn eetstoornis, of beter gezegd; hoe ik soms met wat omwegen tegen mijn eetstoornis kon vechten. Ik weet nu dat ik gewoon soms wat meer moeite heb met sommige dingen en ik weet dat het er gewoon bij hoort.. Het kan zijn dat ik me helemaal blij en gelukkig voel en het volgende moment voel ik me depressief en eenzaam.. Het hoort er allemaal bij.

We hebben allemaal iets om voor te vechten en om voor te leven.. En wat ik nog belangrijker vind, is dat we het allemaal verdienen om er te zijn. Om hier te zijn. Wat je ook hebt meegemaakt in je leven, het is niet jou schuld dat je je zo voelt en je  bent zeker niet alleen. Praat met de mensen die je dierbaar zijn en zoek professionele hulp.

Ik heb het nog grootser aangepakt door een blog te starten en door iedereen over mijn eetstoornis te vertellen. Dit heeft me enorm geholpen, want mensen letten op me en vragen aan me hoe het met me gaat. Dat kan juist het gene zijn wat je eigenlijk net even nodig hebt, gewoon het gebaar van mensen dat ze aan je denken.

Ik weet hoe lastig het is om over je problemen te praten, maar probeer het elke keer weer. Al is het stapje voor stapje, want je gaat eraan wennen dat het OK is om erover te praten en uiteindelijk gaat het in je voordeel werken..

Laat me weten wat jullie van mijn blogje vinden en mocht je liever anoniem reageren op mijn blogje, dan kan dat ook..